Współdzielona ładowarka na osiedlu

Jak działa współdzielona ładowarka

Wspólnota montuje jedną lub kilka stacji ładowania w wydzielonym miejscu — na parkingu naziemnym albo w garażu. Korzystać z nich mogą wszyscy uprawnieni mieszkańcy, a nie tylko właściciel jednego miejsca postojowego.

W systemie Domena Power mieszkaniec sprawdza w aplikacji, czy złącze jest wolne, podjeżdża, rozpoczyna sesję jednym przyciskiem i widzi na bieżąco pobraną energię oraz koszt. System przypisuje każdą sesję do konkretnej osoby i lokalu, więc rozliczenie jest tak samo precyzyjne jak przy prywatnej ładowarce.

Rotacja: jak uniknąć blokowania ładowarki

Największe wyzwanie współdzielenia to auta, które po naładowaniu dalej stoją przy ładowarce. Dlatego warto od początku ustalić jasne zasady:

• Powiadomienia w aplikacji o zakończeniu ładowania — kierowca wie, kiedy przestawić auto.
• Opłata za postój po zakończeniu ładowania — system może naliczać koszt za każdą minutę postoju, co skutecznie zachęca do zwalniania miejsca.
• Podgląd statusu złączy — pozostali mieszkańcy widzą w aplikacji, kiedy ładowarka się zwolni.
• Regulamin korzystania — np. ładowanie tylko do określonego poziomu baterii lub przez określony czas w godzinach szczytu.

Ile punktów potrzebuje osiedle

Auto elektryczne w codziennym użyciu nie musi ładować się każdego dnia — przy typowym przebiegu wystarczy kilka godzin ładowania 11 kW raz na kilka dni. Dlatego jeden punkt może obsłużyć kilku kierowców, a stacja z dwoma złączami odpowiednio więcej.

Dobrze zaprojektowana instalacja uwzględnia docelową liczbę punktów. Na start montuje się jedną lub dwie stacje, a kolejne dokłada w miarę przybywania aut — bez powtarzania ekspertyzy i projektu.

Liczba mieszkańców na jeden punkt zależy od ich przebiegów, mocy ładowarki i zasad rotacji. Rekomendację przygotowujemy dla konkretnego osiedla.

Współdzielona ładowarka a punkt przy każdym miejscu

Porównajmy dziesięciu mieszkańców z autami elektrycznymi. Dziesięć indywidualnych ładowarek to dziesięć urządzeń, dziesięć tras kablowych i montaży — każdy zwykle za 3 500–6 000 zł z materiałami, plus sama ładowarka. Dwie współdzielone stacje dwugniazdowe to ułamek tej kwoty, jedna trasa kablowa i jedna ekspertyza.

• Ekspertyza i projekt: 3 000 zł netto (3 690 zł brutto) za pierwszy punkt i 330 zł netto (405,90 zł brutto) za każdy kolejny.
• System rozliczeń: 30 zł netto (36,90 zł brutto) miesięcznie za pierwszą ładowarkę i 10 zł netto (12,30 zł brutto) za każdą kolejną, bez prowizji od energii.
• Mniejsze zapotrzebowanie na moc — kilka punktów z zarządzaniem mocą zamiast kilkunastu, które trzeba zasilić jednocześnie.

Rozliczenie bez dopłat wspólnoty

Każda współdzielona ładowarka powinna mieć licznik z certyfikatem MID. System przypisuje zużytą energię do mieszkańca, który ładował, a zarządca pobiera z panelu raport per lokal i wystawia noty obciążeniowe. Stawka za kWh powinna odpowiadać rzeczywistemu kosztowi energii wspólnoty — wtedy nikt nie dopłaca do cudzego ładowania.

Co trzeba przygotować

• Uchwałę wspólnoty — współdzielona ładowarka to wspólna infrastruktura, a nie punkt do użytku indywidualnego.
• Ekspertyzę i projekt instalacji z oceną dostępnej mocy i warunków ppoż.
• Badania UDT — stacja wykorzystywana do odpłatnej usługi ładowania dla wielu użytkowników im podlega.
• Zasady dostępu i rotacji oraz stawkę za kWh, którą ustawia się w systemie.